Nota biograficzna
Edward Mieżełajtis urodził się w 1919 roku, we wsi Kareiwiszki, na pograniczu Łotwy. Spędził na wsi tylko pierwsze lata dzieciństwa. Bieda zmusiła rodziców do przeniesienia się do miasta, gdzie ojciec znalazł pracę w fabryce metalurgicznej. Na rozległym, brudnym i zaniedbanym, lecz cudownie położonym, malowniczym brzegu Niemna i Wilii spędzi poeta pozostałe lata dzieciństwa i pierwsze lata młodości. Ma tam nie byle jakich mistrzów - ojca, który uczy go piękna drewna, gdyż po ciężkiej pracy przy metalach tęskni do dalekiego, pachnącego lasu i sąsiadów -| przeróżnych rzemieślników o złotych rękach. Ich nauki odnajdziemy w wielu utworach. Piękno dobrej roboty, mądrych rąk - to jeden z wątków prawie stale powracających w twórczości poety.
Poszczęściło się chłopcu. W gimnazjum nauczycielką języka litewskiego jest najwybitniejsza poetka ówczesna - Salomeą Neris. Jej to zawdzięcza, że jego zdolności nie pozostały niezauważone. Już w latach 1934- 1935 w młodzieżowych czasopismach zaczynają ukazywać się pierwsze utwory poety.
Edward Mieżełajtis jest ściśle związany z najgłębszym nurtem tradycji literatury litewskiej. Jest to w pełnym znaczeniu tego słowa literatura ludowa. Na Litwie, aż do końca XIX wieku bohaterem twórczości literackiej tylko w nielicznych wypadkach była inteligencja lub środowisko mieszczańskie, te warstwy społeczne nie interesowały pisarzy litewskich. Nurt ludowy całkowicie i długo panował w tej literaturze.
W pięknej książce-pomniku, poświęconej wielkim twórcom literatury ojczystej, Edward Mieżełajtis pisał: "Rok Donełajtisa przypomina breughlowskie płótna. Nie jest to kopia poszczególnych fragmentów życia. Lecz skomplikowany dramat życia.
Poeta jest nie dość troskliwy w stosunku do treści, anegdoty, kompozycji. Dąży do uogólnienia, jakby chcąc ogarnąć całe życie ludzkie w przestrzeni i czasie, biegnące rytmicznymi cyklami w nieskończoność. W poemacie nie znajdujemy żadnego heroizmu, żadnej miłosnej romantyki. Autor poetyzuje coś innego: codzienność, szary byt, zwykłe i jednostajne życie ówczesnego człowieka wsi. Poszczególne pieśni przypominają swą odwagą i jaskrawością freski dające syntezę życia, wdziera się w nie słońce, rozjaśniając ludzki tłum, którego najważniejszym władcą jest praca, gdzie na twarzach ludzi błyszczą krople potu. A jednak nie jest to mozaika składająca się z fragmentów ani protokół rzeczywistości. Ani epos tematyczny. To epickie przemyślenie myśliciela. Poetyckie dzieło myśli filozoficznej".
